Αρθρογραφία

νιώθεις έμπνευση;
έχεις να πεις κάτι σημαντικό;

Συχνά φιλοξενούμε αρθρογραφία εκλεκτών συναδέλφων. Στείλε μας το άρθρο σου & θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για τα περαιτέρω.

CAPCHA

Πως η ομοιοπαθητική συνταγή παραπέμπει στη μέθοδο ομοιοπαθητικής διάγνωσης

Από: Άθως Όθωνος
Στις: 05/01/2012

ΠΩΣ Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΗ

ΜΕΘΟΔΟ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ

 

Άθως Όθωνος

Ιατρός Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

 

Ερώτημα πρώτο:

Πώς κρίνεις ένα δέντρο; Από τους καρπούς του βέβαια! Πώς μπορεί ένας γιατρός, φαρμακοποιός ή ασθενής να κρίνει ένα ομοιοπαθητικό γιατρό για το τι είδους ομοιοπαθητική διάγνωση εφαρμόζει; Μα από τη συνταγογράφηση του βέβαια! H συνταγογράφηση δείχνει αν εφαρμόζει αυτό που λέμε Κλασσική Ομοιοπαθητική ή όλα εκείνα τα παρακλάδια που βασικά δεν είναι Ομοιοπαθητική.

 

Ερώτημα δεύτερο:

Πώς κρίνεις ότι κάτι είναι Κλασσική, αληθινή Ομοιοπαθητική και όχι κάτι άλλο; Μα από το αν ακολουθεί τους νόμους της συγκεκριμένης επιστήμης. Γιατί αν πάρω μια μπάλα του μπάσκετ και παίξω με αυτήν ποδόσφαιρο, τότε τι παίζω; Μα φυσικά ποδόσφαιρο! Γιατί ακολουθώ τους κανόνες, τους νόμους του ποδοσφαίρου. Επομένως αν συνταγογραφώ μεν ομοιοπαθητικά φάρμακα αλλά με βάση τους αλλοπαθητικούς νόμους, πχ με βάση το σύμπτωμα ή την πάθηση τότε αυτό που κάνω δεν είναι Ομοιοπαθητική γιατί δεν δίνω το φάρμακο το όμοιο με την εκάστοτε ιδιοσυγκρασία του ασθενούς μου.

 

Ωραία η θεωρία αλλά στην πράξη πώς μπορώ να βλέπω μια συνταγή που μου δίνει ο ομοιοπαθητικός γιατρός και να ξέρω ποια μέθοδο ακολουθεί; Επιτρέψτε μου την αποκωδικοποίηση!

 

Περίπτωση πρώτη: Νοσολογική ή Συμπτωματική Συνταγογράφηση

(με βάση το σύμπτωμα ή τη νόσο) δηλαδή αυτό που δικαίως θα λέγαμε Αλλοπαθητική «Ομοιοπαθητική».

-Κάθε φορά που ένας ασθενής εμφανίζει το ίδιο σύμπτωμα ή την ίδια νόσο ο γιατρός του δίνει το ίδιο ένα φάρμακο ή του λέει «έχε το στο σπίτι και όποτε σου ξανασυμβεί να το παίρνεις». Πχ όποτε έχεις αρθρίτιδα θα παίρνεις Rhus toxicodendron, όποτε έχεις πυρετό Belladonna και όποτε έχεις κυστίτιδα Cantharis.

-Για το ίδιο σύμπτωμα ή νόσο ο γιατρός δίνει τον ίδιο συγκεκριμένο συνδυασμό δύο ή και παραπάνω ομοιοπαθητικών φαρμάκων είτε διαδοχικά σαν σειρά είτε όλα μαζί σαν σύνθετο(complex) φάρμακο.

 

Τέτοιες πρακτικές είναι σαφώς παραβίαση του Νόμου των Ομοίων σύμφωνα με τον οποίο ο ασθενής θα πρέπει κάθε φορά να παίρνει το φάρμακο εκείνο που είναι όμοιο με την εκάστοτε ιδιοσυγκρασία του και επίσης παραβίαση του Νόμου της Εξατομίκευσης σύμφωνα με τον οποίο δέκα ασθενείς με την ίδια νόσο μπορεί να πάρουν μέχρι και δέκα διαφορετικά φάρμακα, δηλαδή ο καθένας το ιδιοσυγκρασιακό του.

 

Δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε βέβαια τα πιο πάνω με περιπτώσεις όπου ο γιατρός χορηγεί μεν τη χρόνια ιδιοσυγκρασιακή θεραπεία με το πρώτο ξεχωριστό φάρμακο σε ψηλή δυναμοποίηση(συνήθως 200CH ή 1Μ) και τα καθημερινά tissue salts σε χαμηλή δυναμοποίηση, συνήθως 6Χ ή 12CH αλλά σε οξείες ασθένειες στη διάρκεια της αγωγής μπορεί να χορηγήσει ένα σχήμα δύο ή τριών φαρμάκων με διαδοχική χορήγηση πχ πρωί, μεσημέρι, βράδυ για τρείς έως πέντε μέρες.

 

Τα φάρμακα αυτά επιλέγονται να ταιριάζουν με την οξεία ή τις οξείες περιστασιακές ιδιοσυγκρασίες που αναπτύσσει διαδοχικά ο ασθενής σε οξείες ασθένειες όπως κρυολογήματα ή οξείες υποτροπές χρόνιων παθήσεων όπως πχ υποτροπή αρθρίτιδας ή κυστίτιδας και δεν είναι τα ίδια για τις υποτροπές της ίδιας πάθησης(πχ κρυολόγημα, αρθρίτιδα, κλπ).

 

Μια τέτοια τακτική είναι βέβαια ένας πρακτικός συμβιβασμός του γιατρού μόνο για τις οξείες ασθένειες  γιατί απλά δεν μπορεί να είναι όλη την ώρα πάνω από τον ασθενή του και παρακολουθώντας τις γρήγορες ιδιοσυγκρασιακές αλλαγές του εντός ωρών ή μερικών ημερών να του χορηγεί κάθε φορά το ένα και μοναδικό οξύ ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο, πόσο μάλλον που δεν θα είναι αυτό άμεσα διαθέσιμο από το φαρμακείο ανά πάσα στιγμή της ημέρας/νύχτας ή Σαββατοκύριακου. Και πάλι όμως αυτά τα φάρμακα θα πρέπει να επιλέγονται με βάση όχι μόνο τα σωματικά συμπτώματα του ασθενούς αλλά και με βάση τη γενική του κατάσταση και την ψυχική του κατάσταση στην οξεία φάση.

 

Περίπτωση Δεύτερη: Κατ’ επίφαση Κλασσική Ομοιοπαθητική

Αρκετοί ομοιοπαθητικοί γιατροί στη χώρα μας συγκριτικά με την Ευρώπη, προσπαθούν, προς τιμήν τους, να εφαρμόσουν την Κλασσική Ομοιοπαθητική. Δηλαδή ακολουθούν το Νόμο των Ομοίων σύμφωνα με τον οποίο σε κάθε ασθενή χορηγείται κάθε φορά το όμοιο με την εκάστοτε ιδιοσυγκρασία του φάρμακο.

 

Πώς μεταφράζεται όμως αυτό σε συνταγογράφηση; Ο γιατρός συνταγογραφεί ένα πρώτο ξεχωριστό φάρμακο, το ιδιοσυγκρασιακό, σε ψηλή δυναμοποίηση, συνήθως 1Μ(1000CH) ή λιγότερο συχνά 200CH ή 10Μ. Αυτό μπορεί να συνοδεύεται συνήθως από τα λεγόμενα ιστικά άλατα(tissue salts) τα οποία δεν είναι ιδιοσυγκρασιακά αλλά βοηθητικά. Χορηγούνται ένα συνήθως κάθε μέρα και επιλέγονται σε σχέση με την ιδιοσυγκρασιακή κάψουλα αλλά και την παθολογία του ασθενούς.

 

Ως εδώ καλά. Τι προβλήματα όμως μπορεί να προκύψουν όσον αφορά την ορθή επιλογή του ιδιοσυγκρασιακού φαρμάκου;

 

1.Γιατί αποτυγχάνει το Repertorizing

Repertorising στην Ομοιοπαθητική ονομάζουμε τη μέθοδο διάγνωσης που στηρίζεται κατά κύριο λόγο στα Λεξικά Συμπτωμάτων(Repertories) που προέκυψαν από τις «Αποδείξεις»(Provings) των αυτούσιων φαρμακευτικών ουσιών σε υγιείς ανθρώπινους οργανισμούς. Το πιο συνηθισμένο και ιστορικά πρώτο λεξικό συμπτωμάτων είναι αυτό του Kent. Πώς γίνεται όμως συνήθως το Repertorising και γιατί συχνά καταλήγει σε λάθος διάγνωση της ιδιοσυγκρασίας του ασθενούς; Είναι χρήσιμο να δούμε τη διαδικασία, όχι μόνο όπως την αναφέρουν τα βιβλία αλλά πως γίνεται στην πράξη.

 

Στo Repertorizing, ο ήδη εμποτισμένος με τη νοοτροπία της  αλλοπαθητικής νοσολογικής προσέγγισης ασκούμενος, κατά κύριο λόγο μαθαίνει να επικεντρώνεται στα μεμονωμένα σωματικά συμπτώματα. Ασχολείται με τα χαρακτηριστικά σωματικά συμπτώματα των ιδιοσυγκρασιών τα οποία όμως είναι τόσα πολλά που είναι αδύνατον να τα αποστηθίσει. Ταυτόχρονα η εκπαίδευση του στη διάγνωση επικεντρώνεται στο να σημειώσει σε ένα λεπτομερέστατο ιστορικό «τουλάχιστον δύο ωρών» όσα περισσότερα συμπτώματα και να τα βαθμολογήσει.

 

Αυτή η καταγραφή συμπτωμάτων γίνεται δυστυχώς χωρίς «όσφρηση» και «ντετεκτιβική» διάθεση. Χωρίς «όσφρηση» διότι ο γιατρός δεν έχει στο μυαλό του τη συνολική μιασματική και ιδιοσυγκρασιακή εικόνα («ουσία»(essence) ή “κεντρική ιδέα”) των συνήθων ιδιοσυγκρασιών. Και χωρίς «ντετεκτιβική» διάθεση γιατί δυστυχώς λόγω πολύχρονης μαθητείας στο σύστημα γιατρός συνταγογράφος-γιατρός ιστοριολήπτης, γίνεται ένας απλός άβουλος καταγραφέας συμπτωμάτων του Repertory αφού άλλος συνταγογραφεί γι αυτόν. Ακόμη και όταν ανεξαρτητοποιηθεί από τη μαθητεία έχει ήδη μάθει να λειτουργεί σαν καταγραφέας ιστοριολήπτης και όχι σαν γιατρός-ντετέκτιβ.

 

Κατά συνέπεια, μοιραία ανατρέχει στο “χάος” του Λεξικού Συμπτωμάτων που λέγεται Repertory και χάνει τον ασθενή και άνθρωπο που πριν είχε μπροστά σου.

 

Θα μπορούσε να πει κανείς «Ποιο είναι το πρόβλημα σου με το Repertory;» Θα απαντούσα ότι δεν έχω πρόβλημα με το Repertory. Είναι ίσα-ίσα χρήσιμο στη συνταγογράφηση σε οξείες ασθένειες αλλά μόνο σαν βιβλίο αναφοράς. Το μεγάλο πρόβλημα ανακύπτει με το Repertorising σε χρόνιες ασθένειες. Εκεί δυστυχώς βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος! Όποιος έχει καλή γνώση της βαθύτερης μιασματικής εικόνας των βασικών πολύχρηστων ιδιοσυγκρασιών δεν χρειάζεται να ανοίξει καθόλου το βιβλίο αυτό ή μπορεί απλώς να ανατρέξει σ’ αυτό για υπενθύμιση ή διευκρινίσεις ή εξειδικευμένες πληροφορίες. Όχι όμως να το αναγάγουμε σε κύριο κορμό της ιδιοσυγκρασιακής διάγνωσης.

 

Τα επιμέρους συμπτώματα είναι κατά πολύ μικρότερα του όλου. Χωρίς την ανθρώπινη εμπειρία, ικανότητα συνειρμού και απεικόνισης δεν μπορούν να δώσουν τη συνολική εικόνα, δηλαδή τους ανθρώπινους τύπους, τις ιδιοσυγκρασίες. Επιπλέον, στο Repertory πρώτον δεν υπάρχει το σύνολο των συμπτωμάτων των ιδιοσυγκρασιών. Δεύτερον η ιεράρχηση δεν είναι πάντα σωστή. Τρίτον υπάρχουν λάθη όσον αφορά καταχωρήσεις.

 

Τέταρτον τα συμπτώματα είναι καταχωρημένα ανά περιοχές και αλφαβητικά χωρίς ιεραρχική διάκριση, δηλαδή κατά πόσο αφορούν πρόθεση, σκέψη, συναίσθημα, πρωτογενή και δευτερογενή συμπεριφορά ενώ στα σωματικά δεν διευκρινίζεται σε ποιο στάδιο παθογένειας έχουν διάφορες ιδιοσυγκρασίες το σύμπτωμα αυτό. Πχ η ίδια ιδιοσυγκρασία έχει διαφορετικά σωματικά και ψυχικά συμπτώματα ακόμη και αντίθετα, σε κατάσταση ισορροπίας και σε κατάσταση προχωρημένης παθολογίας.

 

Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν μπορείς να καταχωρήσεις με λέξεις τις βαθύτερες ψυχικές ιδιότητες, τάσεις και ανισορροπίες του ανθρώπινου όντος. Αυτές μπορούν μόνο να ανιχνευτούν και να βιωθούν από ένα σωστά εκπαιδευμένο, έμπειρο και ισορροπημένο ομοιοπαθητικό γιατρό. Το μειονέκτημα του Repertorising είναι ότι μετατρέπει το γιατρό σε απλό καταγραφέα των επιμέρους συμπτωμάτων και μετά λεξικο-εξαρτώμενο αναζητητή.

 

2.Γιατί αποτυγχάνουν τα Computer Expert Systems και το Key Note Prescribing

Στο ίδιο μήκος κύματος και με τα ίδια λάθη, αν όχι περισσότερα, κινείται και το Repertorising που γίνεται αντί με βιβλίο με τη βοήθεια κομπιούτερ. Τα διάφορα Computer Expert Systems υπόσχονται ότι θα αντικαταστήσουν την ανθρώπινη εμπειρία, σύλληψη και διαίσθηση αλλά στην πράξη όσο εξελιγμένα και αν διαφημίζονται ότι είναι, αδυνατούν να αντικαταστήσουν την ανθρώπινη ευφυΐα και διαίσθηση.

 

Σε παρόμοια λάθη υποκύπτει και το Key Note Prescribing, δηλαδή η διάγνωση μέσω απομόνωσης συμπτωμάτων-κλειδιών, χαρακτηριστικών ορισμένων ιδιοσυγκρασιών. Το πρόβλημα είναι και πάλι ότι το σύνολο είναι σαφώς ανώτερο των μερών και επιπλέον το γεγονός ότι σχεδόν κανένα σύμπτωμα δεν είναι ειδικό μιας και μόνης ιδιοσυγκρασίας.

 

Έχει τρομερή σημασία σε ποια Ομοιοπαθητική Φαρμακολογία στηρίζεται ο ομοιοπαθητικός γιατρός

Οι πιο πάνω λανθασμένοι ή ανεπαρκείς μέθοδοι διάγνωσης έχουν να κάνουν με τον τρόπο διαμόρφωσης των Ομοιοπαθητικών Φαρμακολογιών(Materia Medica) ιστορικά. Αρχικά οι πρώτες Ομοιοπαθητικές Φαρμακολογίες προήλθαν από την απλή καταγραφή των συμπτωμάτων από την «απόδειξη» φαρμακευτικών ουσιών σε υγιείς ανθρώπους. Αργότερα η σύγκριση και σύνθεση διαφόρων αποδείξεων από διάφορους ερευνητές μετέτρεψε τις αρχικές Πειραματικές Καταγραφικές Φαρμακολογίες σε Συγκριτικές. Ακολούθησαν οι Παθογενετικές Φαρμακολογίες στις οποίες έγινε προσπάθεια να αποδοθούν όλα ή μέρος των συμπτωμάτων σε παθογενετικούς μηχανισμούς δράσης. Πχ η ξηρότητα των βλεννογόνων, η δυσκοιλιότητα και η έντονη διάθεση για αλάτι στην ιδιοσυγκρασία Natrum Muriaticum έχει να κάνει με διαταραχή του μεταβολισμού του μαγειρικού άλατος.

 

Κατόπιν έγιναν οι πρώτες προσπάθειες για Ιδιοσυγκρασιακές Φαρμακολογίες από μεγάλους δασκάλους, με πρώτο τον Κεντ, που κατάφεραν για κάποιες λίγες ιδιοσυγκρασίες να ταυτοποιήσουν την «ουσία» της ιδιοσυγκρασίας. Δηλαδή το ιδιαίτερο ψυχικό και σωματικό προφίλ της συγκεκριμένης ιδιοσυγκρασίας που μας βοηθά να δέσουμε μαζί όλες τις επιμέρους φαινομενικά διάσπαρτες σωματικές και ψυχικές πληροφορίες. Πχ η κεντρική ιδέα του Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι η ειδικού τύπου εσωστρέφεια του η οποία μας εξηγεί και τα ειδικού τύπου νεύρα του και την ειδική του ευθιξία και τη στάση του και συμπεριφορά του στο σεξ, στη συντροφική σχέση, στη δουλειά, στη μητρική σχέση κοκ.

 

Τέλος έρχονται οι Μιασματικές Ιδιοσυγκρασιακές Φαρμακολογίες, οι πιο πλήρεις, που εξηγούν όλη αυτή την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασιακή εικόνα μέσα από την εντόπιση των Μιασμάτων του ατόμου που είναι η κορυφή της πυραμίδας, η κορυφή του παγόβουνου και το κεντρικό νήμα από το οποίο ξετυλίγεται η όλη ποικιλομορφία της ιδιοσυγκρασίας. Μία τέτοια προσπάθεια έχει γίνει και από το συγγραφέα του άρθρου, ο οποίος προσπαθεί να ακολουθεί αυτό που ονομάζει Μιασματική Ιδιοσυγκρασιακή Διάγνωση που είναι κατά τη γνώμη του η γνήσια «Κλασσική Ομοιοπαθητική».

 

Πχ δεν μπορούμε να κατανοήσουμε και να δέσουμε όλα τα στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας Νάτρουμ Μουριάτικουμ αν δεν ξέρουμε ότι είναι μία από τις κατ’ εξοχήν ψωρικές σαν τάση ιδιοσυγκρασίες και ότι αυτή η ψωρική τάση δένει φαινομενικά τελείως διαφορετικά συμπτώματα όπως ξηρότητα βλεννογόνων, δεν μπορεί να ουρήσει όταν την ακούνε άλλοι, εσωστρέφεια, ευθιξία, δυσκοιλιότητα, απέχθεια για την παρηγοριά, εσωστρεφείς πονοκέφαλοι, αξιοπρέπεια κλπ.

 

Μπορούμε να ξέρουμε την ουσία(essence) μιας ομοιοπαθητικής ιδιοσυγκρασίας μόνο όταν την έχουμε ταυτοποιήσει μιασματικά

Αυτή η μιασματική ταυτοποίηση της όποιας ιδιοσυγκρασίας μας κάνει ικανούς γνωρίζοντας το «γονότυπο», δηλαδή την «ουσία» της ιδιοσυγκρασίας να μπορούμε να εντοπίσουμε και να δέσουμε μαζί όλους τους πιθανούς «φαινότυπους» μιας και της αυτής ιδιοσυγκρασίας που συχνά μπορεί να φαίνονται ακόμα και αντίθετοι. Πχ η Λάχεσις μπορεί να φαίνεται είτε σαν ένα κλαψιάρικο και ευαίσθητο θύμα είτε σαν ένας σκληρός και κακός θύτης και όμως είναι και στις δύο περιπτώσεις το ίδιο διαστροφικό κυριαρχικό άτομο γονοτυπικά που ενδύεται λόγω συνθηκών διαφορετικό φαινοτυπικό μανδύα.

 

Ένας έμπειρος ομοιοπαθητικός γιατρός μπορεί εφόσον κατέχει αυτή την πλήρη εικόνα της ιδιοσυγκρασίας να προβλέψει ακόμη και τη συμπεριφορά του ατόμου σε συγκεκριμένες ακόμη και πρωτόγνωρες καταστάσεις. Μπορεί πχ, να ξέρει σε μεγάλο βαθμό πώς θα αντιδράσει το άτομο αυτό στην οικογένεια, στη δουλειά, στην πολιτική, τι απόψεις θα έχει συνήθως αλλά ακόμη και με ποιές συγκεκριμένες λέξεις θα εκφραστεί! Μιλάμε πλέον για ταυτοποίηση της εικόνας της ιδιοσυγκρασίας όχι μόνο σε προχωρημένη φάση ανισορροπίας Β, Γ ή Δ αλλά και σε φάση ισορροπίας Α. Δηλαδή όχι μόνο για ταυτοποίηση του ασθενούς ατόμου αλλά και του «υγιούς» ατόμου στην καθημερινή του «υγιή» ζωή.

 

Μόνο τότε μπορούμε να μιλήσουμε για πλήρη και ικανοποιητική ταυτοποίηση μιας ιδιοσυγκρασίας, ενός Ανθρώπινου Τύπου, όταν έχουμε όλα αυτά τα προαναφερθέντα στοιχεία. Τότε και μόνο τότε, μπορούμε να αναπτύξουμε και στο μέγιστο τη διαγνωστική μας ικανότητα και κατ’ επέκταση και τις θεραπευτικές δυνάμεις του ομοιοπαθητικού φαρμάκου που αντιστοιχεί στη συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία.

 

Ανέφερα όλα αυτά γιατί ένας νέος ομοιοπαθητικός γιατρός έρχεται αντιμέτωπος με μια πληθώρα περιγραφών της ίδια ομοιοπαθητικής ιδιοσυγκρασίας από διαφορετικές Φαρμακολογίες και από διαφορετικούς δασκάλους. Οφείλει να γνωρίζει ότι αν δεν λάβει υπόψη του το Συμπαντικό Νόμο της Ιεραρχίας και το Νόμο του Όλου ώστε να επιλέξει την ολοκληρωμένη μιασματική ιδιοσυγκρασιακή περιγραφή, τότε αυτό που θα έχει μπροστά του θα είναι ένα αποσπασματικό μέρος του πάζλ και όχι η όλη εικόνα της ιδιοσυγκρασίας.

 

Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί ομοιοπαθητικοί γιατροί ενώ προσπαθούν ειλικρινά να εφαρμόζουν την Κλασσική Ομοιοπαθητική, δηλαδή την ιδιοσυγκρασιακή διάγνωση, επειδή ακριβώς δεν έχουν υπόψη τους την πλήρη μιασματική ιδιοσυγκρασιακή εικόνα των ανθρώπινων τύπων, καταλήγουν να μην συνταγογραφούν το όμοιο φάρμακο.

 

Συνταγογράφηση «μοντέρνων» αλλά αφύσικων φαρμάκων

Συχνά μάλιστα συνταγογραφούν σπάνια και επιμέρους αποδειγμένα φάρμακα τα οποία αντιστοιχούν μόνο σε ένα μέρος της συνολικής εικόνας του ασθενούς με αποτέλεσμα φτωχά ή επιμέρους θεραπευτικά αποτελέσματα. Σήμερα υπάρχουν ερευνητές οι οποίοι αγνοώντας τους Συμπαντικούς Νόμους και παραβιάζοντας τους, κάνουν «απόδειξη» σε δεκάδες πολύπλοκες χημικές ενώσεις και δεκάδες αλλοπαθητικά φάρμακα όπως κορτιζόνη, αντιβιώσεις κλπ. Θα μου πεις δεν είναι σωστή η διαδικασία της «απόδειξης» σαν μέθοδος; Ποιός είπε ότι δεν είναι σωστή!

 

Το μεγάλο πρόβλημα είναι αν η συγκεκριμένη αφύσικη ουσία έχει αντίκρισμα ουσιαστικό και ομοιότητα με συγκεκριμένους ανθρώπινους τύπους που υπάρχουν από τη φύση δοσμένοι και έχουν συγκεκριμένη υπόσταση. Αλλιώς, βρίσκω μια συγκεκριμένη παθολογική εικόνα σε καθαρά σωματικό επίπεδο σε μερικά οργανικά συστήματα, βρίσκω δηλαδή ένα εργαστηριακό σωματικό νοσολογικό σύνδρομο το οποίο όμως μπορεί να μην έχει αντίστοιχο του σε φυσική Ασθένεια.

 

Κι όταν λέω Ασθένεια εννοώ κάτι εντελώς διαφορετικό από τη Νόσο. Η Ασθένεια είναι μια πιο γενική κατάσταση που αφορά το σύνολο του ψυχοσωματικού όντος που λέγεται Άνθρωπος ενώ η νόσος αφορά τοπικό μεμονωμένο νοσολογικό σύνδρομο. Η Ασθένεια αφορά ουσιαστικά μια αιθερική(ενεργειακή) διαταραχή που αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία δοσμένη από τη Φύση.

 

Έτσι αν δώσουμε ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που έχει φτιαχτεί από ουσίες αφύσικες και δεν έχει αντίκρισμα σε συχνή ιδιοσυγκρασία φυσικά δοσμένη, τότε αυτό θα καλύψει ή θα κουκουλώσει προσωρινά κάποια περιστασιακά συμπτώματα του ασθενούς αλλά δεν θα άρει την όλη φυσική, αιθερική, ιδιοσυγκρασιακή διαταραχή του ασθενούς και γι αυτό δεν θα έχει ουσιαστικά αποτελέσματα.

 

Πχ η κορτιζόνη σήμερα όταν δοθεί σε ασθενείς προκαλεί μια επιπλέον συμπτωματολογία και μάλιστα σχετικά εξειδικευμένη σε κάθε ασθενή. Δεν πρόκειται για φυσική ασθένεια αλλά για τεχνητή ασθένεια. Αν κάνω απόδειξη της κορτιζόνης και βρω κάποια βασικά συμπτώματα που προκαλεί σε υγιείς και δώσω το «ομοιοπαθητικό» φάρμακο «κορτιζόνουμ» σε όποιον έχει παρόμοια συμπτώματα από το σωματικό επίπεδο πιθανόν να άρω τη μερική επιφανειακή αυτή εικόνα. Αλλά δεν θα δράσω στη φυσική αιθερική, ιδιοσυγκρασιακή διαταραχή του ασθενούς. Πόσο θα μας βοηθήσει μια τέτοια προσέγγιση στην κλινική πράξη στην οποία κυρίως θεραπεύουμε φυσικές, αιθερικές, ιδιοσυγκρασιακές ασθένειες;

 

Η ίδια η κλινική εμπειρία της Ομοιοπαθητικής μας έχει δείξει ότι η απόδειξη μιας ασυνήθιστης αλλά φυσικής ουσίας πχ του δηλητήριου του φιδιού Λάχεσις αντιστοιχεί σε μια συχνή βασική ιδιοσυγκρασία με μεγάλη θεραπευτική αποτελεσματικότητα γιατί ακριβώς αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο, από τη φύση δοσμένο, ανθρώπινο τύπο. Ενώ υπάρχουν άλλες άφθονα απαντώμενες ουσίες ορυκτές ή φυτικές που δεν αντιστοιχούν σε συγκεκριμένο ανθρώπινο τύπο και γι αυτό δεν έχουν ιδιαίτερη θεραπευτική αξία.

 

Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε Ανθρώπινος Τύπος-Ιδιοσυγκρασία έχει να κάνει με την ειδική ενεργειακή διαμόρφωση του Αιθερικού Σώματος του ατόμου. Μόνο εκείνες οι ουσίες φυτικές ή ορυκτές ή έστω σε μικρότερο βαθμό ζωικές που όταν δυναμοποιηθούν και γίνουν ενεργειακές είναι όμοιες με συγκεκριμένη ειδική διαμόρφωση του Αιθερικού Σώματος μπορούν να επαναφέρουν σε ισορροπία το συγκεκριμένο Αιθερικό Σώμα.

 

Επομένως, όταν βλέπει κανείς σε μια ομοιοπαθητική συνταγή φάρμακα που προέρχονται από χημικές ουσίες(όχι φυσικά ορυκτά) ή αλλοπαθητικά φάρμακα (πχ. Cortizonum) ή παθήσεις (πχ. Carcinocin), θα πρέπει να είναι αρκετά επιφυλακτικός όσον αφορά την αντιστοιχία τους σε φυσικές χρόνιες ασθένειες και κατ’ επέκταση όσον αφορά τη θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα.

 

Συμπέρασμα:

Η ομοιοπαθητική συνταγή παραπέμπει στη μέθοδο διάγνωσης του γιατρού που την εξέδωσε. Για να συνταγογραφήσει ορθά και επιτυχημένα ένας ομοιοπαθητικός γιατρός θα πρέπει να έχει άριστη γνώση της μιασματικής ιδιοσυγκρασιακής εικόνας των φαρμάκων και να εφαρμόζει τη Μιασματική Ιδιοσυγκρασιακή Μέθοδο Διάγνωσης, δηλαδή την Κλασσική Ομοιοπαθητική.

 

Σημείωση: Περισσότερα για τη Μιασματική Ιδιοσυγκρασιακή Διάγνωση και για τη Μιασματική Ιδιοσυγκρασιακή Φαρμακολογία μπορεί κανείς να διαβάσει στα βιβλία του συγγραφέα του άρθρου στην ιστοσελίδα www.homeomed.gr .